winkel

Het was elf uur 's ochtends. De telefoon ging. Een zusje in paniek.
"
Ja, met mij. Zeg, moet je luisteren, vanavond hebben we een personeelsfeestje,
maar nu heb ik helemaal niets om aan te trekken. En ik heb geen auto,
en ik wil naar Zwolle, maar niemand kan me wegbrengen.
Wil jij niet even met me mee? We zijn hoogstens een paar uur weg."
Aan de snelheid waarmee deze zinnen haar de mond uitratelden leek het mij dat zusjelief een
zenuwinzinking nabij was, en dat ik de uitverkorene was die haar dat lot besparen kon.
Zodoende reden wij een half uurtje later richting Zwolle.
Zusje was al weer wat rustiger geworden.
Gelukkig maar, meer veiligheidsgordels waren er niet.
Eenmaal gearriveerd zochten wij zeer intensief naar een plek waar wij voor een
poosje afscheid van de auto konden nemen, hetgeen in een stad nog enige tijd kan vergen,
maar het bleek mogelijk te zijn; we hoefden maar anderhalve kilometer
te lopen om in het centrum te geraken.
"
Laten we hier eens kijken!" sprak zusje nadat de eerste winkel met kleding in de
etalage opdoemde. Het bleek een riante winkel te zijn met een groot assortiment aan kleding.
Gelukkig maar, ik heb nergens zo'n hekel aan als aan kleding of schoenen kopen.
Als ikzelf na lang aandringen van mijn vrouw al eens iets nieuws
kopen moet, ik heb niets met kleren, stap ik een winkel in, pak iets leuks,
kijk of het de juiste maat is, reken af en stap de winkel weer uit.
Vijf minuten werk.
Dames gaan anders te werk.
Die zoeken, vinden iets leuks, laten het hangen en zoeken verder naar nog iets leukers.
Ja, ja. Verscheidene uren werk. Niets mis mee, maar ik ben er te ongeduldig voor.
Ook zuslief heeft deze merkwaardige eigenschap. Zo werden er verschillende outfits,
in verschillende kleuren geprobeerd, maar niets kon haar bekoren.
Twee winkels verder hetzelfde ritueel.
Zoeken, laten hangen, naar nog iets leukers zoeken, de winkel weer uit.
En dat ging maar door. Op dergelijke momenten beginnen mij de oren wat strakker
tegen het hoofd te staan van ergernis.
Er wordt mij niets gevraagd, want zus weet dat ik geen verstand van kleding en kleuren heb.
En aangezien ikzelf geen kleren hoefde te kopen sta je er dan maar wat bij.
Uren van uiterste verveling, kan ik u meedelen!
Eenmaal maakte ze een uitzondering op haar stelling mij nooit iets te vragen
over kleding, toen ze iets aangetrokken had en in haar wanhoop mijn mening
juist wel wilde horen.
"
Staat je hartstikke goed." zei ik.
In werkelijkheid had ik geen flauw benul, maar ik wilde ook wel weer eens naar huis en begon mij inmiddels dusdanig te irriteren dat ik haar alles goed vond staan.
Al had ze een berenvel met capuchon aangetrokken.
"Laten we nog eens naar die eerste winkel gaan." sprak ze eenmaal buiten.
Mijn ergernis was kennelijk door al dat wachten echter op een dergelijk niveau beland dat ze dit bemerktte, waardoor ze er op het laatste moment toch maar vanaf zag.
Teleurgesteld en bijna hyperventilerend zat ze naast mij toen wij in het dorp terugkeerden.
Tot we langs een winkel reden waar mij met een kreet duidelijk gemaakt werd dat ik stoppen moest,
want in díe etalage stond nou precies wat ze zocht.
Goed....