turnen

Het nieuws dat Koop lid geworden was van Turnvereniging Lenig door Strekken klonk mij bijzonder onwerkelijk in de oren, maar het was zeker niet onmogelijk. Dan had men met de mededeling moeten komen dat Koop tegenwoordig aan denksport deed, dan zou ik gedacht hebben dat het grap was, maar dit zou nog kunnen.
Natuurlijk zou een en ander wel geverifieerd dienen te worden, alvorens ik er echt van overtuigd zou zijn, en die mogelijkheid diende zich aan op een zaterdagavond. Dan zou er namelijk in de sporthal een demonstratieavond van Lenig door Strekken worden gegeven, waar alle leden aan deelnamen.
Nadat ik mij op de tribune had genesteld keek ik om mij heen of ik Koop ergens kon ontdekken, en even later deed ik dat inderdaad. Bij de trampoline, in de hoek van de zaal, deed hij zijn uiterste best zijn spieren soepel te krijgen door zijn hak in zijn nek te leggen. Dat veronderstelde ik althans, want dat weet je bij Koop nooit; het zou ook kunnen dat hij gewoon kramp had. Ik riep hem, en na enige moeite om zijn been weer op de grond te krijgen, kwam hij naar mij toe.
"
Wat doe jij hier?" begon hij vol verbazing.
"Ik wacht op de trein naar Bakhuizen...
Naar jou kijken, natuurlijk!  Dus je zit echt op turnen?"
"
Ach, zolang zit ik er nog niet op. Twee maanden of zoiets.
Ja, het houdt je van de straat, hé?" lachtte hij.
"Maar ik moet gaan. Ik moet me opwarmen.
Het begint. Ik zie je straks." riep hij ongelogen, want het begon inderdaad.
De bijzonder kleine turnleden lieten eerst hun kunsten zien, hetgeen een lust voor het oog was. Hierna betraden de wat oudere, maar ook zeer behendige, leden van de vereniging de zaal, en toen was de beurt aan de groep waar ook ons plaatselijk elastiekje bij hoorde.
Alvorens Koop op mocht komen draven, deden twee andere leden voor wat de bedoeling was.
Ze namen, eerst een vrouw en daarna een manspersoon met baard, een aanloop, en
sprongen met behoorlijke vaart op de trampoline. Volgens de man met de microfoon, die het publiek op de hoogte hield van wat er zoal gebeurde, maakten ze hierna een dubbele salto met schroef,
waarna er keurig werd geland.
Onmiddelijk hierna volgde Koop. Ook hij nam een grote aanloop, en ook hij sprong met behoorlijke vaart op de trampoline. Helaas maakte hij, hoog boven de vloer, en zoals later bleek een aanzienlijk stuk naast de mat achter de trampoline, een beweging die nog een naam moet krijgen.
De landing was tevens zeer onorthodox te noemen, en nadat de EHBO'er het been van Koop weer enigszins recht onder diens lichaam wist te krijgen, werd Koop met een brancard de zaal uitgedragen.
Ik snelde mij naar de uitgang, want ik begreep dat deze kwetsuur niet
met een trekpleister op te lossen zou zijn. Dit zou ziekenhuiswerk worden.
"
Gebroken been." gaf de man van de brancard uitleg, nadat ik had gevraagd wat er mis was,
onderwijl de deur openend zodat het gezelschap de weg naar
de ambulance kon vervolgen.
Blijkbaar zag ik er behoorlijk geschrokken uit en Koop zag het.
"Ik zei toch: Het houdt je van de straat, of niet?!" probeerde hij zijn prestatie te vergoeilijken.
En hij had gelijk: een blokje om kon hij eerst wel vergeten.
Maar of dit nu de bedoeling was..