spelletje

Tegenover me zaten twee oudere heren van zo rond de tachtig die recht door me heen keken, maar me ondertussen eens goed in zich opnamen. Zo zaten we daar een poosje stil te zijn tot de oudste van het duo zich een beetje over de toog boog, me aankeek en zei:
"Heb meneer misschien zin in een spelletje?" Ik wees even naar mezelf en hij knikte.
"
Het spijt me, ik kan niet kaarten, meneer. En in dobbelen heb ik nu geen trek. Misschien een andere keer."
"
Ik heb het niet over kaarten of dobbelen. We kunnen toch ook wat anders doen?!"
De man naast hem knikte.
"
Zoals wat dan?" vroeg ik. "Biljarten? Heb ik ook geen..."
"
Spreekwoorden raden! We beginnen om beurten met een spreekwoord, en dan moet degene die erna
komt het spreekwoord afmaken. Lukt dat, is er niets aan de hand. Maar, lukt dat niet dan bestelt hij
wat te drinken voor de twee anderen. Ach, komaan meneer, anders zitten
we hier ook maar wat."
Ik overwoog het en besloot voor de gezelligheid mee te doen.
Het leek me een dom spel, want hoeveel spreekwoorden zijn er, en ik vroeg me al af
waar ik de koffie laten moest, maar om die oudjes een plezier te doen, vooruit dan maar.
"
Mooi zo." begon de oudste. "Ik begin wel. Daar komt 'ie:
Moeders wil is...?"
"
Wet." antwoordde de ander en keek naar mij. "Eigen haard, goud...?"
"
Waard."
Ze knikten beiden en lachten even. Ik gaf daarna mijn opgave aan de oudste,
die na mij aan de beurt was en ook weer het goede antwoord gaf.
Zo ging het een poosje door zonder dat er iemand een rondje geven moest, tot er spreekwoorden
uit een andere categorie te voorschijn kwamen. De categorie waar ik nog nooit van had gehoord.
"
Een schip op het strand, een...?"
De blik in de man zijn ogen werd nu scherp en, toegegeven, ik wist bij lange na niet
hoe de rest van de zin luidde en deed maar een gok.
"
Een anker in je hand?"
"
Fout!" schreeuwden ze bijna simultaan. "Een baken in zee. Bestellen!"
Ik lachte even en bestelde een paar drankjes.
Wat kon mij dat rondje schelen en die oudjes hadden plezier, dacht ik toen nog,
maar dat zou al snel veranderen. Het bleek namelijk dat ik als enigste de hele tijd bestellen kon.
De vreemdste, volgens mij zelf verzonnen, spreekwoorden werden dan ook  
op mij los gelaten.
En als ik zei: "Dat spreekwoord bestaat niet! Slechte zeug, goede vruchten is geen spreekwoord.",
viel de een de ander bij en werd er, met het nodige gevoel voor theater, verkondigd dat ik hen niet voor leugenaars moest uitmaken.
Het was duidelijk dat mij hier een poot werd uitgetrokken, maar zomaar weglopen
kon ook niet, dan zou ik weer een slecht verliezer zijn.
Tot de laatste druppel ook bij mij de emmer deed overlopen.
"
Lage laarzen, ...?" vroeg de jongste.
"
Korte broek?" probeerde ik.
"
Nee, nee, nee. Lage laarzen, natte knieën! Bestellen!"
Ik hield het voor gezien, dit was niet te doen.
Ik bestelde nog eenmaal, betaalde de rekening, wenste hen nog veel succes
bij anderen en verliet het pand.
Bijna onnodig te vermelden, dat ik tot op heden nog een hekel krijg aan mensen
die grinniken als ik naar buiten loop.