School

Meneer de Valk, fanatiek leraar Bedrijfsrekenen, was op de middelbare school bepaald geen fan van mij.
Er hoefde maar weinig te gebeuren of mijn lange, in de verte op een aangeklede asperge lijkende,
kwelgeest, gaf mij een uiterst tijdrovend portie strafwerk.
Zoals een bladzijde uit het woordenboek Frans vertalen naar het Duits.
Waardoor ik mij ook nog eens genoodzaakt zag het woordenboek Nederlands te raadplegen.
Het had natuurlijk ook voordelen, al dat gepluis.
Zo kan ik een Fransman die het Duitse woord voor schakelknopje wil weten, nog direct een antwoord geven.
U begrijpt dat ik zodoende zat te wachten op een kans om de rekening met meneer de Valk
gelijk te trekken, en die mogelijkheid deed zich voor in mijn laatste jaar op de middelbare school.
Er waren in vorige jaren ook kansen geweest, maar strategisch gezien
leek het mij beter een kans te grijpen als ik nog maar een paar maanden had te gaan.
In Maart van dat jaar was er een feestelijke ouderavond. In ieder lokaal viel iets te bezichtigen.
De kantine was veranderd in een soort discotheek, en ikzelf bevond mij in het lokaal Engels,
dat voor de helft omgetoverd was tot een soort smederij, en ik was de smid.
De andere helft van het lokaal moest doorgaan voor een pottenbakkerij,
en inderdaad, meneer de Valk was de pottenbakker.
Iets wat ik altijd al had gevonden, overigens.
Hij had een oventje tot zijn beschikking, alsmede een pottenbakkersdraaimolen,
en verschillende vruchten van zijn ongekende creativiteit werden op een tafeltje te koop aangeboden.
De feestavond was ongeveer een uur oud toen meneer de Valk genoeg kreeg van
mijn oorverdovend gehak op het aambeeld, waarmee ik ieder gesprek tussen hem en
belangstellenden voor onmogelijk probeerde te maken, en hij de smederij binnenliep.
"
Zeg Sloothaak, kan het ook wat rustiger?
Zo verstaat geen mens mij. Ik heb nog niks verkocht!"
Ik knikte, en meneer de Valk verdween weer naar zijn kleigebak.
 Bij het volgende gesprek tussen meneer de Valk en een belangstellende voor zijn niet te
evenaren werken, sloeg ik er echter weer vrolijk op los, waardoor de Valk opnieuw
zijn stembanden moest tergen, om maar enigszins verstaanbaar te blijven.
Een heerlijk beroep: smid.
Onmiddelijk stormde de Valk nu de smederij binnen, greep de hamer, en gooide alles wat ook maar
enigszins lawaai kon produceren het raam uit. Daar moet je natuurlijk niet mee aankomen bij een smid,
want dat kan hij ook.
Gedecideerd
pakte ik dan ook een bak klei, die direct het andere raam uitging,
waarna de Valk in nog grotere woede ontstak.
Nu werd mijn koper verwijderd.
Nu kun je een smid alles ontnemen, maar kom niet aan zijn koper.
Na een korte sprint naar het handenarbeidlokaal keerde ik terug met een nijptang en knipte de snaar
 waarmee zijn draaimolentje mee werd aangedreven door, zodat de Valk met onmiddelijke
ingang werkloos werd. Ook zijn oventje brandde even later voor het laatst.
En hier hield het niet op, want op het laatst smeet ik alles wat ook maar
met gebakken klei te maken had het ene raam uit,
terwijl de Valk, enthousiast en op hoge snelheid, de smederij  via het andere raam ontruimde.
Laurel en Hardy-achtige taferelen die pas ten einde kwamen toen niets meer op
een pottenbakkerij wees, meneer de Valk in zijn woede vergat hoe
zwaar een aambeeld is, en even later, waarschijnlijk door een verschoven negende wervel,
strompelend het lokaal verliet.
Jazeker,
hij mocht dan leraar Bedrijfsrekenen zijn, maar ook die hoeft een smid niet te vertellen
hoe je een rekening vereffend.