Rechter

Het zal 's nachts een uur of vier geweest zijn dat ik wakker werd van geluiden uit de woonkamer. Ik ging van bed. Boven aan de trap luisterde ik nog eens. Gestommel. Als een schaduw gleed ik, zonder een geluid te maken, een paar treden de trap af. Ver genoeg om door het raampje boven de woonkamerdeur te kunnen kijken. Daar, het licht van een zaklantaarn! Ik gleed verder tot de woonkamerdeur, wachtte een moment, stapte vlug naar binnen en deed direct het licht aan. Iemand met een bivakmuts over het gezicht, en de televisie in de armen, stond voor me.
"
Schrik niet, schrik niet. Ik ben het maar, ik woon hier." riep ik vlug, want ik wilde niet dat hij van slag zou raken. Dat was wel het laatste wat ik zou willen. Want, ik had hem kunnen laten weten dat ik dit soort visites niet op prijs stel, ik ben zeer handig met steeksleutel zesendertig, maar dat schijnt verkeerd te zijn. Tenminste, naar krantenberichten te oordelen mag men tegenwoordig een inbreker, een vandaal, iemand die regelmatig voor de lol wat om zich heen mept, geen strobreed in de weg leggen anders wordt jezelf aangeklaagd. Jaaah, het gaat goed met Nederland.
"Ach, twee jaar gespaard voor die inboedel? Ja, soms zit het mee, soms zit het tegen. Toch was uw gedrag nogal onbehoorlijk. Vier maanden." hoor ik de rechter al zeggen. Nee, je mag niets doen. Je moet het overlaten aan de sterke arm der wet. Onze zwaar onderbezette politiemacht die door allerlei wetten en subregeltjes zelf amper nog mag optreden van justitie, en daardoor bijkant gedegradeerd zijn tot veredelde klaarovers. Dus besloot ik aardig te zijn, want ik heb geen tijd om vier maanden door te brengen in de koepel van Breda, omdat ik iemands haarinplant voor het leven geruïneerd heb doordat ik dolenthousiast met een stenen asbak op hem stond in te slaan. Ondanks dat de sfeer eerst nogal gespannen was, brak het ijs toen ik hem van mijn visie deelgenoot maakte. Hoewel hij me pas daadwerkelijk geloofde nadat ik zelf de televisie naar zijn auto had gebracht.
Ook de opmerkingen: "Stoor je niet aan mij. Zal ik even koffie zetten? Wacht, dan zal ik de achterdeur even voor je opendoen, dan hoef je niet met die magnetron door het raam." deden veel goeds. Na de stereo en de video ingeladen te hebben besloten we een pauze in te lassen, waarna we alvorens hij vertrok, nog even het bankstel op de imperiaal zetten.
"Nog een bakje?"
"Nee, ik moet gaan, mijn vrouw heeft er een hekel aan als ik te laat thuis kom."
Begrijpelijk.
Bij de achterdeur liet ik hem weten dat ik volgende week vrijdag nieuwe apparatuur zou kopen. Hij kwam nog wel eens langs. Terwijl ik hem uitzwaaide kwam hij een politiewagen, waarschijnlijk op zoek naar een zebrapad, op de hoek van de straat tegen. Ze reden hem voorbij maar stopten bij mij. Wat ik zo laat nog stond te zwaaien. Ik heb het hen duidelijk uitgelegd, en ze moesten toegeven dat onze nachtelijke bezoeker mij nergens voor zou kunnen aanklagen.