mol

Als de lente een beetje doorbreekt, zie ik altijd mensen bezig met hun tuin.
De een is bezig met planten en bloemen. De ander maait met rode konen het gras, en iemand die er echt verstand van heeft, lukt het zelfs een soort mini-Biesbos onder de vensterbank te toveren.
Vol jaloezie loop ik dan langs zo'n kleine Keukenhof, want ook ik vindt een verzorgde tuin mooi,
maar bij ons zal zoiets de eerstkomende tijd waarschijnlijk niet tot stand komen.
Sinds een aantal jaren heb ik namelijk een kleine vete met een mol, die inmiddels
de naam Albert heeft gekregen.
Het startschot voor de vete werd twee jaren geleden gelost, nadat ik een week lang
bezig was geweest om de tuin volledig opnieuw in te richten, en Albert
doodgemoedereerd een luchtje kwam scheppen.
Ik had net de laatste hand gelegd aan het snoeien van de heg, en genoot amper een moment
van de gemaakte veranderingen, toen hij zo ineens met een brutale blik tussen de lelies opdook.
Niet een actie waar je direct op zit te wachten als je de lendenen nog scheef hebt staan
van een week werk aan je tuin. Inclusief het plaatsen van een uit nogal zware eikenhouten
palen bestaande pergola.
Het zal u dan ook niet verbazen dat ik ondanks mijn lendenen, nogal driftig naar hem toestormde,
om hem duidelijk te maken dat ik hier niet van gediend was.     
Maar, en nu ben ik of verkeerd ingelicht, of ik had hier te maken met een mol die zich
niets van natuurwetten aantrok: hij zag mij aankomen.
Bliksemsvlug dook hij weg, en ik stampte de bult omgewoelde aarde vlak.
Even later was hij er een paar meter verderop echter weer,
en deze situatie herhaalde zich.
Vaak.
Bult. Jan erop af. Albert weg. Bult vlak. Jan zitten.
Bult. Jan opnieuw erop af. Albert weg. Bult vlak. Jan zitten.

En goed, het houdt je van de straat, maar ik kreeg er genoeg van,
en besloot nu tot hardere maatregelen, want hij begon mij iets teveel lol te krijgen.
Ik waarschuwde hem eerst nog door in een gat te roepen:
"
Ga toch naar de buurvrouw, rottige Momfert, die is veel gemoedelijker."
Gezien de snelheid
waarmee hierna de twee volgende bulten echter in het gazon verschenen,
was deze waarschuwing blijkbaar aan dovemansoren besteedt.
Mijn vrouw, die zag dat ik nu kwaad begon te worden, probeerde de gemoederen nog
te bedaren met de opmerking:
"
Hij steekt je de gek aan."
Maar het was te laat; ik had het paars al voor de ogen.
Het was een erezaak geworden.
Eerst probeerde ik hem uit te roken.
Tot ik mij herinnerde dat Momfert van de Fabeltjeskrant,
 graag aan de sigaren zat, en dit dus wel weinig zou uithalen.
Hierna wachtte ik tot er een bult verscheen, en
probeerde Albert dan een ritje met de dierenambulance te bezorgen
door onmiddellijk met mijn hele gewicht op de bult te springen,
maar ook hier had hij lak aan.
De bulten begonnen warempel nu zelfs met kortere tussenpozen te verschijnen,
en bij iedere bult steeg mijn woede naar grotere hoogte.
Op een bepaald moment vergat ik de tuin, de lendenen, mijn lidmaatschap van het
Wereld Natuurfonds, en begon hem geestdriftig uit te spitten.
Na een half uurtje intensief blind graafwerk, leek ik hem bij de schutting te kunnen grijpen,
maar blijkbaar had onze vriend kennis van de kaarten van het Kadaster, en kroop er
vliegensvlug onderdoor.
Omdat het eventjes duurde voordat ik de schutting naar beneden kreeg,
raakte hij op dat moment even uit mijn gezichtsveld,
maar keerde even later via de pergola resoluut weer terug.
Pas nadat ik deze, alsmede de coniferen en de helft van het
uit natuurstenen bestaande tuinpad, nu in blinde woede ontstoken, had verwijderd,
leek hij mij te begrijpen.
Ik heb de wacht nog tot 's avonds laat gehouden.
Ook de gehele volgende dag, maar hij kwam niet meer opdagen.
Toch weet ik zeker dat zodra ik de tuin op orde maak, hij er weer zal zijn.
Zo zijn mollen. Vinden ze leuk
Nee, i
k moet duidelijk geduld hebben met de grappenmaker.
Hoe oud wordt een mol?