lucky luke

Na het telefoontje en de uitnodiging van Jolanda om even langs te komen viel ons een
aanzienlijke twijfel ten deel of wij er wel goed aan hadden gedaan ermee in te stemmen. 
Berend en Jolanda waren immers drie weken op vakantie geweest in Afrika, en
hadden opnames gemaakt, die zij ons nu wilden laten zien, en
Jolanda was bijzonder enthousiast.
En als Jolanda enthousiast is dan wordt het een vermoeiende visite verzeker ik u.
In haar gewone doen ratelt Jolanda namelijk zo ongeveer twaalf woorden per drie seconden het gehemelte uit, maar als ze in staat van opwinding is kan dat aantal in hetzelfde tijdsbestek met gemak verdubbelen.
Een soort Lucky Luke maar dan vocaal.
En daar is op zich niets mis mee, maar het brengt problemen met zich mee. Voor Jolanda, en degene die luistert.
Zo heeft ze zelf vooral last van het regelmatig terugkerend ongemak dat haar lippen het tempo niet bij kunnen houden, en zodra dit zich voordoet, naar binnen klappen.
Daarnaast hebben haar hersenen er zo nu en dan moeite mee de woordenstroom in goede banen te leiden, hetgeen nog wel eens mislukt, waardoor Jolanda woorden zegt die lijken op de woorden die ze eigenlijk wil zeggen, maar eigenlijk iets heel anders betekenen.
Wat degene die luistert constant aan het denken zet wat ze nu eigenlijk bedoelt, en u begrijpt zelf
dat zoiets na een poosje een tamelijk vermoeiende bezigheid begint te worden.
Eenmaal in het leren bankstel van Berend en Jolanda gezeten, kijkend naar de televisie,
startte Berend de film. Jolanda gaf commentaar bij de beelden.
Bij het zien van een figuur met een overdreven grote speer in zijn knuist, en een halve pauw aan veren op zijn hoofd, kwam de hersengymnastiek om de hoek kijken.
"
Zie! Dit is in een heel klein dorpje in Congo, en die man dat is de stamtafel!"
Twee seconden duurde deze zin, en ik denk dat ze het stamhoofd bedoelde.
Even later bij het zien van een roedel Bambi´s:
"
Kijk! Kijk dan. Oh, zijn het geen schitterende dieren die imperials?"
Natuurlijk bedoelde ze impala´s. Ooit een hert op het dak van een auto gezien?
Vervolgens zagen wij volgens Jolanda nog een wilde ratelband voorbij glijden, een truffel de weg blokkeren, en een aantal parkietenheuvels de revue passeren.
Hetgeen mij wederom zeer in verwarring bracht, tot ik begreep dat ze een wilde ratelslang, een buffel en termietenheuvels bedoelde. Na anderhalf uur was de film afgelopen. Gelukkig, we konden naar huis.
Bij de deur gaf ze ons nog een mee voor onderweg:
"
Volgend jaar maken we weer een film. Dan gaan we een paar weken naar de Gekke Dieven."
sprak ze als een mitrailleur.
"
Ja, moet je doen. Hartstikke leuk." antwoorden wij,
en vertrokken naar hersenvriendelijkere omgevingen.
"
Gekke Dieven?" vroeg mijn vrouw verbaasd.
"
Ze bedoeld de Malediven!" antwoordde ik haar nadat ik de connectie gelegd had,
en de aderen aan de zijkant van mijn hoofd dikker voelde worden.