komiek

Denk ik aan Koop, denk ik aan humor.
Sommige mensen bezitten de gave dergelijke gedachten bij een ander los te maken, daar kunnen zij niets aan doen, daar zijn ze mee geboren. Denk aan Stan Laurel, Tommy Cooper of Peter Sellers. En het mes snijdt aan twee kanten. Onbewust trekken deze mensen vaak situaties aan waarin zij de humor
kunnen doen laten escaleren, zoals alleen zij dat kunnen.
Zo raakte Koop na het aanschouwen van weet ik hoeveel Bruce Lee-films dusdanig geinspireerd, dat hij op een dag zijn ouders verraste met de korte opmerking:
"
Ik wil op karate."
Een mededeling die nogal wat stof bij de beste mensen deed opwaaien, want Koop kon van lenigheid amper van zijn fiets komen, maar ze hielden hem niet tegen. Integendeel, zij steunden hem volledig, want ook zij zagen in dat enige gymnastiek beslist geen overbodige luxe zou zijn.
Helaas kwamen de lichamelijke beperkingen Koop bij de trainingen nogal ongelegen, want ook andere personen worden wel eens lid van een karatevereniging en vaak zelfs voor langere tijd, waardoor na enkele gekneusde ribben, en enkele fikse draaien om zijn oren, de motivatie bij onze held al wat minder werd.
Toen hij na de derde training noodgedwongen enkele weken nogal mank door het leven moest, kwam hij gelukkig tot het inzicht dat kabeljauwvissen hem misschien beter lag.
Ik bedoel maar, een ander was er niet eens aan begonnen, maar door zijn karakteristieke vasthoudendheid had menige vriend toch een maand lang bijzonder hartelijk om Koop kunnen lachen.
En dan de humor van Koop zelf. Laat ik voorop stellen dat hij geen dom persoon is.
Allerminst, zijn intelligentie is als die van een ieder ander, maar soms verkoos hij die intelligentie te negeren, omdat de uitnodiging tot een komische handeling gewoon te groot was.
Ik zal het u uitleggen.
Jaren geleden, we zaten bij elkaar in de klas op de MAVO, was het een vaste gewoonte dat ik Koop ´s ochtends ophaalde om naar school te gaan. Zo ook een donderdagochtend in April, en omdat we de eerste twee uren geen les hadden stapte ik het huis waar Koop woonde binnen rond de klok van negen.
Er was echter een probleem: ik had die dag weinig interesse in het onderwijs. Ik ging liever naar de zeedijk om een dag te niksen. Ik vertelde mijn gedachten aan Koop, en die van hem kwamen overeen; spijbelen!
Afgesproken werd dat hij de school eerst zou opbellen, daarna ik.
"
Goedenmorgen," sprak Koop met een zo zwaar mogelijke stem,
"Ik wil even doorgeven dat Koop vandaag niet komt."
"
Ja, en in welke klas zit Koop?" vroeg de directeur.
"
In klas vier A."
"
Klas vier A, prima. En met wie spreek ik?" vroeg de directeur,
omdat een achternaam bij dergelijke gevallen altijd handig is.     
"
Met m´n vader!" sprak Koop.
Een antwoord waarmee de uitnodiging die tot deze woorden hadden geleid,
en de straf die onverbiddelijk volgen zou, onmiddellijk werden aanvaard.
Van die humor.
Ik heb, na het aanhoren van de straf die Koop hierna telefonisch
werd opgelegd, zelf maar niet meer gebeld.
Wat moest ik ook op de zeedijk?