Kermis

Hoe vaak Koop als jongen geprobeerd heeft Annelies voor zich te winnen, is mij niet bekend. Maar, het moet een wanhopig aantal malen zijn geweest. Het joch wilde maar niet opgeven, en pas na die ene gebeurtenis op de kermis hield hij het voor gezien. Het zat onze vriend dan echter ook niet mee. Bij iedere gebeurtenis gebeurde er wel iets waardoor Annelies zijn romantische bedoelingen nooit heeft mogen ontdekken, en hem gewoon bleef beschouwen als een goede vriend. Nu moet gezegd worden dat de pogingen die Koop ondernam, ook nergens op sloegen en van een dusdanig ouderwets gehalte waren dat je lachspieren uit zichzelf al begonnen te werken. Zijn romantische vondsten kwamen grotendeels van het witte doek, en zoals wij allen weten, lukt alles in een film, maar wil het in de praktijk nog weleens tegenvallen.
Bij een van de pogingen die hij ondernam sloop Koop op een avond de achtertuin van Annelies haar ouders binnen, met de intentie een serenade te brengen. Hij had een Spaanse gitaar bij zich, hetgeen een beetje een probleem was toen hij over de sloot moest springen die om de achtertuin was gelegen, maar weer uitermate goede diensten bewees toen de waakhond Koop opmerkte en hem tot een snelle aftocht dwong. De serenade kwam er niet, want je doet weinig meer met een gitaar waar van alleen nog de hals en zes snaren in je bezit zijn, maar hij had in ieder geval zijn beide benen nog.
Een week later stond hij bij mij voor de deur voor advies.
“Ik wil Annelies vragen of ze zaterdag met me meegaat te picknicken. Is dat wat? Wat zou ze zeggen?" Goed, ik was ook dertien, en wat wist ik daarvan, maar het gaat om de houding, en als Koop vond dat mijn oordeel ertoe deed, wilde ik hem best adviseren.
“Leuk toch?!”

“Dat dacht ik ook.” Blijkbaar hadden we het beiden mis. Zo’n picknick is helemaal niet leuk.
Tenminste, Annelies was die mening naderhand toegedaan, maar dat zou ook kunnen komen door de nogal talrijke wespensteken die zij had opgelopen. Een jammerlijke bijkomstigheid die wij enigszins aan Koop kunnen toeschrijven, hoewel hij niet had kunnen weten dat die paar wespen die hij had doodgeslagen dusdanige familiebanden hadden, maar wie gaat er picknicken in een veld vol hyacinten.
Tegenwoordig spreken Koop en Annelies elkaar niet meer. Het contact werd op vijftienjarige leeftijd, met onmiddellijke ingang verbroken. Terwijl onze Casanova zulke goede bedoelingen had. Er was kermis en Koop en Annelies hadden afgesproken elkaar te ontmoeten bij de schiettent. Koop had maanden gespaard en in principe verliep alles vlekkeloos. Goed, we laten het kleine incident tussen Koop en de man van de schiettent even buiten beschouwing, dan had de man maar eerder moeten bukken, en wat kost een rol verband nog tegenwoordig? Nee, alles liep gesmeerd. Ze gingen in de botsauto’s, de Hully Gully, het spookhuis en hadden de grootste pret.

“Zullen we een oliebol gaan halen?” vroeg Annelies.
Koop stemde toe en een paar minuten later hadden zij de eerste al achter de kiezen. Ze namen nog een, waarna Annelies genoeg van de oliebollen had. En hier begon voor Koop de ellende.
Er zaten nog vier oliebollen in de zak, en het stond hem tegen deze allemaal weg te gooien. Dat was zonde van het geld en daarvoor had hij niet zolang gespaard. Er restte hem dus niets anders dan ze dan zelf maar op te eten. En dat was ook geen probleem. Het werd pas een probleem toen hij, een paar minuten nadat hij alle vier oliebollen achter zijn kiezen had gewerkt, een beetje misselijk werd. En nog een beetje. Ook werd hij wat stiller, zei niet zoveel, hetgeen logisch is als je wat stiller wordt, maar liet zich niet kennen. Ook niet toen Annelies voorstelde in de Polyp te gaan.
U kent de Polyp: een zesarmige machine met vier bakken aan iedere arm, waarmee redelijk snel ronddraaiende, op en neergaande, misselijkmakende manouevres kunnen worden gemaakt. Dat bleek wel tenminste toen, halverwege de rit, de oliebollen bij Koop bijkant via de neus hun weg weer naar buiten zochten, en bij Annelies een afschrikwekkende grimas op het gelaat teweegbrachten. Niet alleen omdat Koop de ragout ongelijk verdeeld over het gezicht had zitten, maar waarschijnlijk ook omdat hij de rest van de maaginhoud over haar witte jurk had gedeponeerd.

Tot het einde van de rit in de Polyp schreeuwde Annelies dat ze eruit wilde, maar ach, in de Polyp schreeuwt iedereen; dat valt niet op. Toen het eindelijk zover was, hield ze op met schreeuwen, stapte uit, en liep zonder nog een woord te zeggen, naar huis.

Koop alleen achterlatend tussen de struiken naast de kermis, in het besef dat het tussen hem en Annelies en hem waarschijnlijk nooit meer wat zou worden.
Terug