Foto

Steeds als ik de foto van het voetbalelftal, waar ik als zestienjarige deel van uitmaakte, onder ogen krijg, moet ik terugdenken aan 12 Maart 1981. Een zaterdag die bij de destijds aanwezige spelers nog steeds bekend staat als de dag waarop de Slag bij Hornhuizen plaatsvond.
Ach, we zaten in de A1, en we hadden, het moge gezegd, een wereldelftal. Met voetballers die echter nog slechts door enkelen zullen worden herinnerd. Wie kent nog Rappe Marten, de ongenaakbare rechtsbuiten? Of Zwevende Sjoerd, onze keeper met het oranje shirt en zwarte balk, die lachend snoeiharde schoten met een hand uit de lucht plukte, en hiermee de aanvallers van de tegenpartij bijkant spontaan een dwangbuis injoeg? Wie herinnert zich Luie Adje, zo genoemd omdat hij altijd dacht wandelend te kunnen verdedigen? Over Koop, in die dagen onze laatste man en de bijnaam Loei dragend omdat hij niets anders deed dan iedere bal die hij voor zijn maat 46 kreeg, zo hard mogelijk naar voren te jakkeren, hoort u nog regelmatig.
Vergeten voetbalnamen vertel ik u, en bij deze vier ligt de oorzaak hiervoor volledig bij de Slag van Hornhuizen.
Het was halftwaalf die dag en een westenwind blies over het veld. Een wedstrijd op het scherpst van de snede, en er waren al een aantal bijzonder fraaie schermutselingen geweest. We waren bezig met de tweede helft, en er was nog niet gescoord, maar daar kwam verandering in, want een minuut over halftwaalf verdedigde Adje op zijn eigen wijze terug, waardoor Koop zich als laatste man genoodzaakt zag de aanvaller van Hornhuizen, een geheel nieuwe botstructuur rond de enkel te bezorgen.
“D’r uit met die kerel!” tierde de trainer van Hornhuizen een aantal malen, maar dat had niet gehoeven, want we konden allemaal zien dat zijn pupil niet verder kon spelen. Het bloedstollend gekrijs van het joch had hem dat duidelijk kunnen maken, maar goed.
Blijkbaar deelden de supporters van Hornhuizen dezelfde mening als de trainer, en stoven het veld op om het speenvarken van het veld te dragen. Naar het scheen wilden ze blijkbaar dat Koop hen daarbij hielp, maar die voelde daar niets voor. Logisch, men behoort de geblesseerden van het eigen elftal zelf van het veld te dragen. Hierbij kan men geen beroep doen op de tegenpartij. Die is niets verplicht.
Koop begon dan ook te sprinten, gevolgd door een tiental Vikingen uit alle leeftijdsgroepen. Onze tegenstanders vlogen Koop ook achterna, gevolgd door ons team, enkele supportes van ons team, en de scheidsrechter.
Het duurde even voordat de Vikingen, en de tegenpartij, onze gazelle te pakken hadden, maar Koop moet voet bij stuk gehouden hebben. En hij had gelijk natuurlijk, men dient zich aan de regels te houden.
De discussie die hierna echter ontstond laaide echter zo hoog op, dat er ineens een matpartij ontstond die zijn weerga niet kende. Een supporter van Hornhuizen gaf op een bepaald moment Koop een forse duw, waarop onze vriend direct reageerde met een ongekend harde rechtse directe. Recht op de lippen van zijn belager, die qua uiterlijk overigens veel gelijkenis toonde met Chriet Titulaer. Dat tussen die lippen op dat moment nog een maiskolven pijp hing, deerde Koop allerminst. De man waarschijnlijk wel; het zal wel niet zijn bedoeling geweest zijn om na de wedstrijd van zijn kleinzoon, thuis te komen met een maiskolven pijp onder de huig, en een setje tanden minder.
Hoe het ook zij, tijdens de kleine veldslag die hierna volgde zag ik op een bepaald moment de scheidsrechter horizontaal de menigte uitschieten, een cornervlag nog in zijn hand geklemd. Even verder werd er geworsteld, een kluwen van mensen op en door elkaar. Zelfs dusdanig dat de deelnemers zo nu en dan niet meer wisten met wie ze nu aan het ravotten waren. Ik hoor Harm nog roepen: "Koop, je bijt in mijn kuiten.. Koop!"
 Na een kleine drie minuten van geweld liep de strijd gelukkig ten einde. Zo nu en dan had iemand zich ten ruste gelegd, anderen besloten dat kreupel thuis te gaan doen, waardoor de kluwen uitdunde, en uiteindelijk de rust weer bezit kon nemen van de weilanden rond Hornhuizen.
Rappe Marten, Luie Adje, Zwevende Sjoerd en Koop Loei hebben nooit weer gevoetbald. Blessures die tijdens de Slag zijn ontstaan en hedentendage nog moeten opspelen, alsmede een levenslange schorsing voor de eerste twee van deze vier mannen, verhinderen dat.
Blijft jammer.
Wereldelftal.