Dansles

Omdat het bij officiële gelegenheden nog wel eens van pas wil komen, leek het mij verstandig eens op dansles te gaan. Steeds wanneer ik, hoewel het volgens de regels niet zo hoort, door een dame bij zo'n officiële gelegenheid ten dans gevraagd werd, had ik namelijk gegeneerd moeten weigeren.
Ik had ook wel eens toegestemd hoor, daar niet van, maar meestal zat het bekken bij de dame in kwestie na een minuut al dusdanig scheef boven de benen, dat het geheel meer denken deed aan Grieks Worstelen voor Beginners, dan aan stijldansen. Dansles dus.
In de dansschool zaten de andere deelnemers van mijn klas op twee houten banken bijelkaar, en het was duidelijk wie bij wie hoorde. Het lot scheen mij goed gezind te zijn want naast een oudere man en een blok van een soort vrouw, zat een jonge, blonde dame die mij lachend toeknikte.
We bleken met ons twaalven te zijn en volgens mij was iedereen voorzien van een partner, en was zij net als ik, hier ook alleen naar toe gekomen. Een besnorde man stelde zich voor als de dansleraar.
"
Welkom allemaal. We beginnen deze les zometeen met de foxtrot, en mijn vrouw en ik zullen even voordoen wat de bedoeling is."
Muziek, logisch, klonk door de ruimte en de dansleraar en zijn lieftallige vrouw zwierden over de dansvloer alsof het niets was.
"
Nu jullie. Ga maar bij je partner staan. Degenen die alleen gekomen zijn kunnen met elkaar dansen. We nemen eerst de beginpositie aan. De mannen dansen met het gezicht naar de buitenkant van de vloer."
Aarzelend liep ik op de jonge, blonde vrouw af, maar zij nam, tot mijn verbazing, de oudere man in haar armen.
"
Hallo, je vergist je. Die hoort bij die kenau." wilde ik nog roepen, maar ik scheen mij te vergissen.
De kenau was, net als ik, alleen gekomen!
Ze zag me, lachtte haar fietsenrek voor mountainbikes,bloot, en gaf me een hand die een beetje zeeman al op de knieën kreeg, laat staan mij.
"
Je mot met mij danse." sprak ze.
Alsof ik dat niet in de gaten had.
Ze plaatste haar hand op mijn rug, tegen alle regels in, trok me met een ruk naar haar toe en hield me zo in een ijzeren greep. Ik probeerde wat ruimte te creëeren, maar tevergeefs. Ik leek te maken te hebben met een Olympisch Kampioene gewichtheffen. En erger nog; ze scheen me heel aardig te vinden.
"
We beginnen zo meteen met voor, zij-sluit-zij. Achter zij-sluit-zij en denk erom; de man leidt."
Ja, de dansleraar had lekker praten, hij hing niet in haar armen.
"
De man leidt." sprak ik haar nog vermanend toe, maar ook niet al teveel.
Ik kon nog maar amper ademhalen, wie wist wat ze me nog meer kon aandoen.
Ik had van de dansleraar wel verwacht dat hij tegen haar zeggen zou dat ze het verkeerd deed; dat mijn voeten de vloer ook moesten raken, maar waarschijnlijk was hij blij dat ze wat afleiding had en dat hij dat niet was.
Zo sprong ze wat met mij over de dansvloer tot het pauze was.
Een dankbaar moment om weer wat op adem te komen en ook mijn nieren waren zeer content met de hoognodige doorbloeding die hen nu weer ten deel viel.
Onder dat heen en weer geslinger had ik echter in een flits ergens een oplichtend groen bordje gezien met:
Nooduitgang.
Een optie waar ik, op het moment dat ik even aan haar aandacht ontsnapte, dankbaar gebruik van maakte.
Dan toch liever Grieks worstelen voor Beginners.


 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

­

 

 ­